Maar laten we eerst beginnen met welke dingen ik wel gaat terug wil. Wat ik heb meest heb gemist, is de vrijheid om te kunnen reizen, uit eten te gaan en vrienden te bezoeken. Daar ben ik dus ook wel heel blij mee dat dat weer kan. Al ben ik voor nu nog wel voorzichtig. Ik wacht eerst even tot ik volledig gevaccineerd ben. Gelukkig duurt dat nog maar tot eind juli.

Mondkapjes

Toch zijn er ook dingen dingen die ik niet helemaal terug wil draaien. Bij de mondkapjes heb ik bijvoorbeeld een beetje een dubbel gevoel. In het begin vond ik het soms wat onwennig om ze te dragen, maar ik merkte de laatste tijd wel dat als ik bijvoorbeeld in een wachtkamer zat of in een restaurant om te wachten tot het afhaaleten klaar was, ik zo’n mondkapje toch ook wel een prettig idee vond. Zeker als je er met meer mensen zit. Dat geldt ook voor de supermarkt overigens. Ik twijfel dus ook nog wel of ik volledig afscheid ga nemen. Ik denk dat ik in elk geval in het begin gewoon het mondkapje nog op doe als ik op zulke plekken binnenkom en afhankelijk van de situatie bepaal ik dan wel of ik ‘m misschien toch af doen.

Thuisblijven als je ziek bent

Met het mondkapje komen we ook meteen op een punt waarmee ik niet terug wil naar het oude normaal. Namelijk hoe ga je om met de wereld om je heen als je zelf ziek bent? En dan heb ik het dus zeker niet alleen over Corona, maar eigenlijk over alles wat besmettelijk is, dus ook een griepje of verkoudheid. Wat mij betreft gaan we daar echt anders mee om vanaf nu. Ziek is ziek… Dus je gaat dan niet naar je werk (zeker niet als thuiswerken gewoon kan), en niet naar openbare ruimtes of bijeenkomsten met andere mensen. Het liefst ook niet als je partner of kinderen ziek zijn. En kan het echt niet anders? Houd dan in elk geval afstand en draag een mondkapje. In een land als Japan (en ook sommige andere Aziatische landen) is dat al jaren de norm en daar kunnen wij echt iets van leren. Daarbij we het afgelopen jaar niet voor niets bijna geen griep en veel minder verkoudheid gevallen gehad. We gingen namelijk niet naar kantoor, school of de kinderopvang of in overvolle treinen om daar elkaar lekker te kunnen ‘aansteken’.

Goede hygiëne

Verder is de Corona-tijd een periode waarin we ons meer bewust zijn geworden van goede hygiëne. Dat mag er van mij ook wel in blijven. Dus gewoon regelmatig je handen wassen. En hoesten en niezen doe je in je elleboog. Begroetingen met zoenen en handen schudden hoeven voor mij ook niet terug. Met Oud-en-Nieuw en verjaardagen hield ik de laatste jaren het zoenen al af, maar dat ga ik nu denk ik ook met handen schudden doen. Al zal dat best lastig zijn. Want ik heb nog niet echt een goed alternatief bedacht.

Thuiswerken

Ik realiseer me dat ik met een kantoorbaan hierin een luxepositie heb. Er zijn natuurlijk ook banen waarin thuiswerken veel lastiger of misschien zelfs helemaal niet mogelijk is. Maar ik denk dat voor iedereen die in deze Corona-periode heeft gemerkt dat thuiswerken prima kan, het goed is om dit ook hierna aan te blijven houden. Dus gewoon elke week een paar dagen op kantoor en een paar dagen thuis. Als ik naar mij zelf kijk, ben ik thuis veel gefocuster, productiever en minder gestresst dan op kantoor. Ik ben nu bijna anderhalf jaar nauwelijks op kantoor geweest en ik heb het eigenlijk niet gemist. Niet dat ik contact met mijn collega’s niet prettig vind, maar je krijgt er zoveel andere voordelen voor terug (denk ook aan geen reistijd, meer flexibiliteit in je werk-privé balans etc) dat het voor mij echt een zegen was. Weer terug naar kantoor gaan zal voor mij dan ook best wel wennen zijn. Ik ben heel benieuwd hoe me dat gaat bevallen.

Mensenmassa’s

Ook hierin is mijn mening zeker niet representatief voor iedereen gok ik. Ik ben namelijk best wel introvert. Dus grote mensenmassa’s zijn voor mij nooit een plezier geweest. Maar ik merk dat ik nu er ruim anderhalf jaar lang helemaal niet meer mee geconfronteerd ben, ik het nog minder prettig vindt. Ik woon in een dorp, dus ik heb echt de afgelopen maanden nauwelijks momenten gehad dat ik op drukke plekken was. Eén keer maakte ik het mee, toen we in het centrum van Eindhoven eten gingen afhalen. Dat was vorig jaar zomer. Het was die dag ook behoorlijk warm, de terrassen waren open en er waren dus veel mensen in het centrum. Toen ik vanaf de auto naar het restaurant liep, bekroop me echt een heel onaangenaam gevoel. De combinatie, van drukte, herrie en warmte was ineens iets wat ik helemaal niet mee prettig vond, terwijl ik daar vroeger nooit bij stil had gestaan. Wat mij betreft hoeven megagrote mensenmassa’s dan ook in de toekomst niet meer per sé. Natuurlijk zal het soms wel voorkomen, maar als ik de mogelijkheid heb om iets op een rustiger moment te doen of voor een kleinschaliger alternatief te kiezen, zal ik dat denk ik zeker doen.

Al met al zijn er dus toch best wat dingen waarvan ik hoop dat we hier in de Corona-tijd met zijn allen wat van geleerd hebben en dus ook in de toekomst dingen veranderen in ons leven. De tijd zal het leren of het ook echt gebeurt. Maar gelukkig verandert de wereld voortdurend. Dus het is ook echt een illusie om te denken dat alles weer helemaal wordt zoals het ooit was. En gelukkig maar. Want dat we kunnen veranderen, betekent ook dat we kunnen leren en dingen kunnen verbeteren. Hopelijk komen we dus ook allemaal beter en vernieuwd uit deze Corona-tijd.

Het bericht Terug naar het oude normaal? Liever niet! verscheen eerst op AmandaBulthuis.nl.

Corona-tijd

Eigenlijk stond ik heel 2020 ondanks alle coronamaatregelen er nog best positief in. Ik heb de extra tijd die we thuis doorbrachten benut met het lezen van enkele studieboeken, zodat ik nu nog meer weet over de invloed van voeding op ons lichaam en je gezondheid. Daarnaast hebben we met bbq’en, eten afhalen/ laten bezorgen en een paar uitjes in eigen land er toch nog het beste van gemaakt.

Maar ik merkte dat tegen het einde van 2020 / het begin van dit jaar het chagrijn er steeds meer insloop. Eigenlijk vooral doordat het vaccinatiebeleid niet echt leek op te schieten. Ik geloof nog steeds dat vaccinatie de uitweg is, maar dat ik als 35-jarige een keer aan de beurt kom, lijkt nog heel ver weg. En eigenlijk heb ik niet zo’n zin om op dit blog te klagen of negatief te zijn. Dus daarom heb ik daar nog niets over geschreven.

Boeken lezen

Ondertussen gaat het met lezen nog steeds prima. Ik lees nog steeds veel artikelen van De Correspondent. Steeds vaker kies ik er ook voor om een artikel te luisteren. Bijvoorbeeld tijdens het opvouwen van de was of tijdens het koken. Verder heb ik verschillende boeken gelezen. Zo heb ik nu het boek Understanding Nutrition (bijna) helemaal uit. Ik heb alleen nog een paar bijlagen die ik wil lezen.

Verder heb ik een paar andere boeken gelezen, namelijk Ooit aten we dieren en Groter denken, kleiner doen. Het eerste boek vond ik heel interessant, omdat we me ook iets leert over de weerstand van vleeseters tegenover veganisten. Het tweede boek voelde een beetje een verademing, omdat het eigenlijk veel dingen bevat die ik zelf al langer zo voel over hoe de politiek tegenwoordig functioneert.

Het belangrijkste waar ik vervolgens concreet zelf ook iets mee kan, is het idee om grootster te denken. Door bij een probleem niet direct een oplossing te bedenken, maar eerst eens een goed beeld te vormen van wat het probleem is en welke mogelijkheden er zijn om die op te lossen. Daarbij ook oog hebben voor wat voor wereld je in zou willen leven. Het klinkt heel filosofisch, maar ik geloof wel echt dat als meer mensen zo gaan denken, ideologie weer echt een plek kan krijgen. Zodat we zelf invloed kunnen uitoefenen op hoe de wereld van de toekomst eruit ziet in plaats van dit over te laten aan de ‘markt’ of ‘de meeste stemmen gelden’ . Maar goed, dat is misschien een mooi onderwerp voor een andere blogpost.

Het bericht Update – Hoe gaat mij en met bloggen en boeken lezen? verscheen eerst op AmandaBulthuis.nl.

Dankbaar voor de laatste vakantie

Natuurlijk was het soms best lastig dit jaar. Wat ik het meeste gemist heb zijn: etentjes, reizen en gewoon dagjes weg of een keertje naar de bioscoop. Sinds halverwege maart 2020 hebben we dat allemaal niet meer gedaan. Ik heb ben dan ook extra dankbaar voor de fijne wintersportvakantie die ik nog mocht meemaken begin maart. De laatste dag van die vakantie (we gaan altijd met een hele groep) zijn Jordan en ik ook nog heerlijk even met zijn tweeën wezen lunchen. Dat was ook meteen voorlopig het laatste uit eten voor de komende maanden.

En toen begon het …

Op weg terug van de wintersport kreeg ik van mijn werk bericht dat iedereen die met openbaar vervoerde reisde vanaf maandag zou gaan thuiswerken. Ik zou dinsdag weer naar kantoor gaan, want ik reis met de auto. Die maandagavond was er echter een persconferentie waarin werd aangegeven dat iedereen zoveel mogelijk thuis moest gaan werken. Dus nu gold het ook voor mij en alle andere collega’s. Ik ben dus sinds die tijd niet meer op kantoor geweest. Gelukkig ging Jordan ook al snel volledig thuiswerken. We hebben daardoor samen een goed dagritme kunnen ontwikkelen, met samen lunchen en wandelen tussen de middag.

Rond deze periode begon ook het hamsteren in de supermarkt en ik merkte dat ik me er steeds minder prettig bij voelde om boodschappen te doen. Dus besloten we de boodschappen voortaan weer thuis te laten bezorgen. Behalve voor af en toe een wandeling ben ik dus eigenlijk alleen nog maar de deur uit geweest voor de noodzakelijk dingen, zoals een keer naar de apotheek, tandarts of de orthodontist. Om toch nog af en toe een beetje een uit-eten-gevoel te hebben, lieten we wel af en toe eten bezorgen of gingen we afhalen. Verder hebben we in de zomer een paar keer gebarbecued met zijn tweeën.

Weer even een beetje lucht

Toen in de zomer de cijfers over besmettingen terug begonnen te lopen durfden we voorzichtig plannen te maken voor de vakantie die we in eind september/begin oktober hadden. We hebben het wel gewoon in eigen land gehouden en kozen voor twee locaties waar de besmettingscijfers echt heel laag waren: Borger in Drenthe en Vlissingen in Zeelanden. Op de beide plekken we een paar dagen een hotel geboekt. Verder hebben we gewandeld in de omgeving en het eten deden we voornamelijk in het hotel. Heel Corona-proef dus. Ik heb hier echt heel erg van genoten, vooral van het gevoel toch weer een beetje uit eten te gaan in de hotel restaurants en gewoon het er weer even tussenuit zijn.

En weer terug…

Ook nu waren we weer net op tijd. Want na onze vakantie kwam er al snel strengere maatregelen. De laatste maanden van het jaar hebben we dus ook voornamelijk thuis doorgebracht.

Wat ik geleerd heb over mijzelf

Ik wist al wel dat ik goed alleen kan zijn. Ik vermaak me prima en vind altijd wel dingen om te doen. Daarnaast ben ik best wel introvert, dus ik geniet heerlijk van een boek lezen of een serie of film kijken. Dat kwam in deze tijd goed uit. Al moet ik ook wel zeggen dat ik erg blij ben dat ik Jordan heb. Ik weet niet of ik het in mijn eentje ook zo goed had volgehouden.

De lockdown periodes heb ik dan ook goed benut door weer tijd te nemen om te lezen, door hier mijn tweede blog te starten en door nog meer tijd te besteden aan koken en bakken.

We hebben in de lente en zomer erg geluk gehad met het mooie weer. Dus ik heb veel weekenden in de tuin doorgebracht met een boek of mijn laptop (om te bloggen). Verder heb ik een aantal studieboeken aangeschaft over voeding en metabolisme om echt te leren wat voeding doet met je lichaam. Dat project is nog niet helemaal klaar en zal volgend jaar ook nog wel een tijdje doorlopen, maar ik ben echt heel blij dat ik hier de tijd voor genomen heb.

Daarnaast ben ik heel blij met dit blog, omdat het me de ruimte geeft om naast Keukenneusje.nl en mijn werk ook te schrijven over allerlei andere onderwerpen die mij bezighouden en die ik interessant vind.

Plannen voor 2021?

Dat zijn dus ook zeker zaken die ik wil meenemen en volhouden in 2021: lekker veel blijven lezen en regelmatig schrijven op dit blog. Daarnaast wil ik lekker veel blijven koken en bakken en natuurlijk af en toe genieten van een afhaal- of bezorgmaaltijd. Verder maak ik het voor het komende jaar geen plannen. Het zal immers opnieuw een onzeker jaar zijn. Ik laat het dus gewoon op me af komen en we zien wel wanneer we misschien weer uit eten of op vakantie kunnen. We maken er gewoon elke dag het beste van en blijven genieten van alle kleine dingen die wel kunnen.

Het bericht Terugblik op 2020 verscheen eerst op AmandaBulthuis.nl.

Het went snel, maar je moet wel goed blijven opletten

Hiervoor had ik al één keer eerder een mondkapje gedragen, tijdens een afspraak bij de kapper. Dus ik wist al wel hoe het dragen fysiek zou voelen. In het begin voelt het even benauwd. Maar het went snel. Toch vind ik het nog wel soms een beetje ongemakkelijk voelen om een mondkapje te dragen, zeker als anderen mensen er geen dragen.

Toen ik vorige week donderdag even een paar snelle boodschappen bij de Action, Jumbo en de apotheek deed, heb ik ook netjes een mondkapje gedragen. En het viel al meteen op dat een stuk meer mensen er één op hadden, maar nog lang niet iedereen. Wat eigenlijk best raar is, want overal waar ik kwam droeg het personeel allemaal wel mondkapjes. Het is dan als klant, toch wel zo netjes om er ook één op te doen, zou ik denken. Een mondkapje draag je immers niet voor jezelf, maar om mensen om  je heen te beschermen. Je weet nooit honderd procent zeker of je het Corona-virus niet bij je draagt. Als je dan een mondkapje op hebt, bescherm je in elk geval zo goed mogelijk de mensen om je heen.

Ook ik vergeet het soms

Toch gaat het ook bij mij nog niet helemaal goed hoor. Na de boodschappen ging ik even tanken en toen ik naar binnenliep om af te rekenen, kwam ik erachter dat mijn mondkapje nog in de auto lag. Omdat er verder geen mensen binnen waren en de mevrouw achter de balie achter een scherm zit, heb ik dat maar even zo gelaten. Ik moet er dus echt nog beter op letten dat ik elke keer als ik naar een winkel of iets dergelijks loop vanuit de auto, dat ik ook echt een mondkapje op zet.

Het helpt als iedereen het doet

Ik was vorige week ook nog even in Eindhoven bij de Toko voor wat boodschappen. Hier komen natuurlijk veel mensen met een Aziatische achtergrond. Hier viel direct op dat bijna iedereen een mondkapje draagt. Ik dus ook. En het winkelen met een mondkapje voelt dan ook meteen een stuk minder ongemakkelijk, omdat gewoon iedereen het doet. Daarnaast vergeet je het ook minder snel als je wegloopt bij de auto, omdat iedereen op de parkeerplaats er ook één op heeft. 

Heel anders was het toen we begin vorige week een paar dagen in Vlissingen in Zeeland waren. Daar lijkt Corona bijna niet te bestaan. We gingen lunchen bij een restaurantje in het centrum en er werd niet eens gevraagd of we klachten hadden, er werden geen gegevens gevraagd en er was geen optie om je handen te ontsmetten. Ook stonden sommige tafeltjes echt te dicht bij elkaar. Mondkapjes zag je in de hele stad nauwelijks, alleen bij Belgische toeristen.

Ik moet eerlijk zeggen, dat ik me daar nu juist weer heel ongemakkelijk bij voelde. De rest van de dagen in Vlissingen zijn we behalve de restaurants bij het hotel niet in openbare gebouwen geweest, dus ik heb er verder geen last meer van gehad. 

Als ik nu mijn ervaringen van de afgelopen weken zo op een rijtje zet, moet ik toch echt concluderen dat ik het fijner zou vinden als we gewoon een mondkapjesplicht hadden voor hele land. Natuurlijk vind ik verplichtingen niet fijn, maar het maakt alles wel een stuk duidelijker en het voelt zoveel prettiger en gemakkelijker als iedereen zich gewoon aan dezelfde regels houdt.

Toch nog even een ‘disclaimer’. Het lijkt nu misschien alsof ik heel vaak op pad ga, maar de afgelopen twee weken waren wel echt een uitzondering. Voor het eerst sinds eind maart zijn we er weer even thuis uit geweest (die paar dagen Vlissingen). Verder probeer ik het winkelen zoveel mogelijk te beperken en laten we onze boodschappen vooral thuisbezorgen.

Het bericht Mondkapjes dragen, wat vind ik ervan? verscheen eerst op AmandaBulthuis.nl.

Hoe ziet mijn dagelijks leven in Corona-tijd eruit?

Sinds halverwege maart werk ik vanuit huis. In mijn geval is dat vier dagen in de week. En dat is meteen één van de grootste veranderingen denk ik. Niet meer elke dag met de auto van en naar het werk rijden en natuurlijk ook minder direct contact met collega’s.

De reistijd mis ik niet zo. Het was natuurlijk wel altijd een fijne overbrugging tussen werk en privétijd… Even alleen in de auto met de radio aan. Maar het bespaart me ook een hoop tijd, waardoor ik meer tijd kan besteden aan het avondeten en we ‘s-avonds meer tijd hebben. Ik merk ook dat we nog gezonder eten nu ik meer tijd heb voor de bereiding van avondeten en lunches.

Indeling doordeweekse dagen

Ik begin ‘s-ochtends gewoon om de tijd dat ik normaal in de auto zou stappen. Omdat Jordan (mijn vriend) ook thuiswerkt, lunchen we elke dag samen en maken we een wandelingetje. Daar nemen we nu iets meer tijd voor, aangezien we ook vroeger beginnen. Aan het einde van de dag, na het werk ga ik eten maken en dan wandelen we daarna nog een halfuurtje. Zo blijven we ook meteen beetje in beweging tijdens deze periode.

Vrije tijd tijdens Corona

In de avonduren en weekenden heb ik nu extra veel tijd voor mijn hobby’s. Sinds eind maart hebben we dagjes weg, etentjes of iets dergelijks gehad. Ondanks dat het inmiddels wel weer mag, voelt het nog steeds niet echt veilig, dus doen we dat nog niet.

En ja, dat mis ik natuurlijk best wel. Gewoon even ergens heen of uit eten. Daarom focussen ik me vooral op wat wel kan, dus we halen regelmatig eten af of laten een maaltijd thuisbezorgen. En dat voelt dan toch een beetje als een ‘speciale gelegenheid’.

Verder hebben we heel veel geluk gehad met het vele mooie weer sinds maart. Ik heb dus ook veel tijd doorgebracht in onze eigen tuin. Lekker met een boek en sinds kort ook met de laptop om te werken aan mijn blogs.

En in de avonden kijken we verder soms een film of serie en zo nu en dan spelen we Minecraft met vrienden. We zetten dan Skype erbij aan en zo hebben we toch ook leuk contact. Best gezellig zo haha.

Maar hoelang gaat het nog duren?

Stiekem had ik me er al vrij snel op ingesteld dat deze situatie tot het najaar zou duren. Eind september, begin oktober hebben we nog twee weken vrij gepland staan en ik dacht: nou tegen die tijd kunnen we vast wel weer ergens heen. Misschien binnen Europa, misschien gewoon binnen Nederland. Nu overal de besmettingen weer toenemen en in veel landen de maatregelen weer worden aangescherpt ben ik bang dat dat eerste er niet in zit. En op vakantie in eigen land? Ik hoop het heel erg, maar we zullen het zien.

Conclusie: Leven in Corona-tijd

Al met al mag ik dus echt niet klagen. Natuurlijk mis ik uit eten, vakanties en dagjes weg. Maar ik geniet nu des te meer van andere dingen, zoals eten bestellen of afhalen of lekker met een boek in de tuin zitten.

En natuurlijk zou ik er heel erg van balen als we uiteindelijk eind september / begin oktober toch helemaal niet weg kunnen. Soms kriebelt het nu al en denk ik: ik wil weer uit eten of ergens heen. Maar ik weet ook dat ik er dan waarschijnlijk toch niet echt van kan genieten. Gewoon omdat je toch steeds alert en bewust bent van de situatie en maatregelen. Echt ontspannen is het dan toch niet voor mij. Dus we wachten het wel af.

Dat is denk ik ook de beste manier om met leven om te gaan in deze onzekere tijden: Niet teveel verwachten en te ver vooruit proberen te kijken, maar vooral focussen op dingen die je welt hebt en kunt doen en daar zoveel mogelijk van genieten en te waarderen.

Het bericht Mijn dagelijks leven in Corona-tijd verscheen eerst op AmandaBulthuis.nl.